گفتگویی زیبا با قرآن

گفتم: خسته‌ام گفتی:
لاتقنطوا من رحمة الله از رحمت خدا نا امید نشید(زمر/53) ::. گفتم: هیشکی نمی‌دونه تو دلم چی می‌گذره
گفتی: ان الله یحول بین
المرء
و قلبه خدا حائل هست بین انسان و قلبش! (انفال/24) گفتم: غیر از تو کسی رو ندارم گفتی: نحن اقرب
الیه من حبل الورید ما از رگ گردن به انسان نزدیک‌تریم (ق/16) گفتم: ولی انگار اصلا منو فراموش کردی! گفتی: فاذکرونی
اذکرکم منو یاد کنید تا یاد
شما
باشم (بقره/152) ::.

گفتم: تا کی باید صبر
کرد؟ گفتی: و ما یدریک لعل الساعة تکون قریبا تو چه می‌دونی! شاید موعدش نزدیک باشه (احزاب/63)
گفتم: تو بزرگی و نزدیکت
برای
منِ کوچیک خیلی دوره! تا اون موقع چیکار کنم؟ گفتی: واتبع ما یوحی الیک واصبر حتی یحکم الله کارایی
که بهت گفتم انجام بده و صبر کن تا خدا خودش حکم کنه (یونس/109) ::. گفتم: خیلی خونسردی! تو خدایی و صبور! من
بنده‌ات هستم و ظرف صبرم
کوچیک...
یه اشاره‌ کنی تمومه!

گفتی: عسی ان تحبوا
شیئا و هو شر لکم شاید چیزی که تو دوست داری، به صلاحت نباشه (بقره/216) گفتم: انا عبدک الضعیف الذلیل...
اصلا چطور دلت میاد؟
گفتی:
ان الله بالناس لرئوف رحیم خدا نسبت به همه‌ی مردم - نسبت به همه - مهربونه (بقره/143) ::. گفتم: دلم گرفته گفتی:
بفضل الله و برحمته فبذلک فلیفرحوا (مردم به چی دلخوش کردن؟!) باید به فضل و رحمت خدا شاد باشن (یونس/58 ::.(

گفتم: اصلا بی‌خیال!
توکلت علی الله گفتی: ان الله یحب المتوکلین خدا اونایی رو که توکل می‌کنن دوست داره (آل عمران/159) ::.
گفتم: خیلی چاکریم! لی
این
بار، انگار گفتی: حواست رو خوب جمع کن! یادت باشه که: و من الناس من یعبد الله علی حرف فان اصابه خیر
اطمأن به و ان اصابته فتنة انقلب علی وجهه خسر الدنیا و الآخره .:: بعضی از مردم خدا رو فقط به زبون عبادت می‌کنن.
اگه خیری بهشون برسه،
امن
و آرامش پیدا می‌کنن و اگه بلایی سرشون بیاد تا امتحان شن، رو گردون میشن. خودشون تو دنیا و آخرت ضرر می‌کنن
(حج/11) ::. گفتم: چقدر احساس تنهایی می‌کنم

شمع صفت باشیم!

شمع را ببین،هر چه به آن نزدیک تر می شوی روشنایی و گرمای بیشتری را دریافت می کنی. قرآن می خواهد ما شمع صفت باشیم ، یعنی هر کس به ما نزدیک تر است بهره و سود بیشتری دریافت کند،به همین خاطر سفارش می کند که نخست پدر و مادر خود را مورد نوازش و احسان و لطف قرار دهید و سپس نزدیکان خود از قبیل همسر، فرزندان و بستگان و آشنایان و ...

 و بالوالدین احسانا و بذی القربی و ...(نساء 36)

سوزن برای همه لباس می دوزد جز برای خود،یعنی همه را می پوشاند جز خودش که برهنه است.مثل سوزن نباشیم، یعنی فقط برای دیگران جامه تقوا و فضیلت نسازیم.بلکه برای خود بخواهیم تا مشمول گله های تلخ حق نباشیم که فرمود :

 لم تقولون مالا تفعلون (صف 2)

چرا آنچه را که خود به کار نمی بندید ، به زبان می آورید.

عنان به میکده خواهیم تافت زین مجلس          که وعظ بی عملان واجب است نشنیدن (حافظ)

برف اگر تند و شلاقی ببارد نمی نشیند.برف وقتی می نشیند که نرم و آرام ببارد.حرف هم مثل برف است، یعنی اگر نرم و آرام باشد بر دلها می نشیند،به همین خاطر خداوند به موسی و هارون فرمود

حالا که به سوی فرعون می روید با او نرم سخن بگویید.فَقُولا لَهُ قَوْلاً لَینًا (طه 44)

زغالهای خاموش را در کنار زغالهای روشن می گذارند تا روشن شوند و این یعنی همنشینی اثر دارد.ما هم خاموش و تاریکیم، بیاییم کنار کسانی بنشینیم که روشنند و نورانیتی دارند.یکی از حسرت های اهل دوزخ همین است که می گویند:

کاش با فلانی که تیره و تار بود ننشسته بودیم.

یا وَیلَتِا لَیتَنِی لَمْ أَتَّخِذْ فُلَانًا خَلِیلًا(فرقان 28).

نازنینی چو تو پاکیزه و پاک نهاد                        بهتر آن است که با مردم بد ننشینی (حافظ)

در شب تاریک وقتیکه هیچ روشنایی نیست،می ایستیم و حرکت نمی کنیم.وقتی مطلبی برایت تاریک و مبهم است بایست و هیچ داوری مکن که خداوند فرمود:

 لا تَقفْ مَا لَیْسَ لَکَ بِهِ عِلْم .

چیزی که به آن آگاهی نداری دنبال مکن

صحرا هیزم های بزرگ را با هیزم های کوچک و ریز روشن می کنند.گناهان بزرگ هم با گناهان کوچک شروع می شوند.به همین خاطر است که قرآن کریم روی گناهان ریز و کوچک حساسیت نشان داده و می گوید:  

اگر به سراغ شر و شرارت بروید هر چند کم و ناچیز نتیجه آن را خواهید دید

وَ مَن یَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ شَرًّا یَرَهُ  (زلزله – آیه8))

وقتی که با پای خود به توپ ضربه می زنی،توپ که ضربه می خورد اوج گرفته و به بالا می رود،اما پا که ضربه می زند به عقب باز می گردد.یادت باشد وقتی که به ظلم ،ناحق و به ناروا به کسی ضربه و لطمه ای آبرویی می زنی،دیر یا زود زمینه رشد او را فراهم کرده،اما خود به عقب رفته و هیچ پیشرفتی نخواهی داشت.این سخن خداست که فرمود :

  اِن اَسأتُم فَلَها یعنی بدی شما به خود شما باز می گردد.

هر دست که دادند همان دست گرفتند                       هر نکته که گفتند همان نکته شنیدند.

خطبه ای از امام علی (علیه السلام) در نهج البلاغه

اساس دین شناخت خداوند است
و کمال شناخت او تصدیق به وجود اوست
و کمال تصدیق به وجود او یکتا و یگانه دانستن اوست
و کمال اعتقاد به یکتایى ویگانگى او پرستش اوست دور از هر شائبه و آمیزه اى
و پرستش او زمانى از هر شائبه و آمیزه اى پاک باشد که از ذات او نفى هر صفت شود، زیرا هر صفتى گواه بر این است که غیر از موصوفِ خود است و هر موصوفى ، گواه بر این است که غیر از صفتِ خود است.
هرکس خداوند سبحان را به صفتى زائد بر ذات، وصف کند او را به چیزى مقرون ساخته و هر که او را به چیزى مقرون دارد دو چیزش پنداشته و هر که دو چیزش پندارد چنان است که به اجزایش تقسیم کرده و هر که به اجزایش تقسیم کند او را ندانسته و نشناخته است

و آنکه به سوى او اشارت کند محدودش پنداشته
و هر که محدودش پندارد او را بر شمرده است
و هر که گوید که خدا در چیست خدا را درون چیزى قرار داده
و هر که گوید که خدا بر روى چیزى جاى دارد دیگر جای ها را از وجود او تهى کرده است


أَوَّلُ اَلدِّینِ مَعْرِفَتُهُ وَ کَمَالُ مَعْرِفَتِهِ اَلتَّصْدِیقُ بِهِ وَ کَمَالُ اَلتَّصْدِیقِ بِهِ تَوْحِیدُهُ وَ کَمَالُ تَوْحِیدِهِ اَلْإِخْلاَصُ لَهُ وَ کَمَالُ اَلْإِخْلاَصِ لَهُ نَفْیُ اَلصِّفَاتِ عَنْهُ لِشَهَادَةِ کُلِّ صِفَةٍ أَنَّهَا غَیْراَلْمَوْصُوفِ وَ شَهَادَةِ کُلِّ مَوْصُوفٍ أَنَّهُ غَیْرُ اَلصِّفَةِ فَمَنْ وَصَفَ اَللَّهَ سُبْحَانَهُ فَقَدْ قَرَنَهُ وَ مَنْ قَرَنَهُ فَقَدْ ثَنَّاهُ وَ مَنْ ثَنَّاهُ فَقَدْ جَزَّأَهُ وَ مَنْ جَزَّأَهُ فَقَدْ جَهِلَهُ وَ مَنْ جَهِلَهُ فَقَدْ أَشَارَ إِلَیْهِ وَ مَنْ أَشَارَ إِلَیْهِ فَقَدْ حَدَّهُ وَ مَنْ حَدَّهُ فَقَدْ عَدَّهُ وَ مَنْ قَالَ فِیمَ فَقَدْ ضَمَّنَهُ وَ مَنْ قَالَ عَلاَ مَ فَقَدْ أَخْلَى مِنْهُ کَائِنٌ

The foremost in religion is the acknowledgement of Him, the perfection of acknowledging Him is to testify Him, the perfection of testifying Him is to believe in His Oneness, the perfection of believing in His Oneness is to regard Him Pure, and the perfection of His purity is to deny Him attributes, because every attribute is a proof that it is different from that to which it is attributed and everything to which something is attributed is different from the attribute. Thus whoever attaches attributes to Allah recognizes His like, and who recognizes His like regards Him two; and who regards Him two recognizes parts for Him; and who recognizes parts for Him mistook Him; and who mistook Him pointed at Him; and who pointed at Him admitted limitations for Him; and who admitted limitations for Him numbered Him. Whoever said in what is He, held that He is contained; and whoever said on what is He held He is not on something else

باید اضافه کنم که اگر جستجویی در اینترنت داشته باشیم و به نظرات روشنفکران و نخبگان قرن 20 در مورد حضرت توجه کنیم، فقط ده ها تن از مسیحیانی را میبینیم که برخی ازآنان، حین خواندن این سخنان از گریه، تمامی لباسشان خیس می شده است و آثار زیادی در عظمت ایشان به دست بزرگان مسیحیت واسلام نوشته شده ... پس قدر بدانیم انشا الله.. لینک مقابل برای استفاده جالب است.        http://www.imamalinet.net/per/nahj-al/tar

جستجوگر اکسیر